Ewangelia na dziś z 9.09.2026 (Łk 6,20-26) z komentarzem:
Jezus podniósł oczy na swoich uczniów i mówił: „Błogosławieni jesteście, ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże. Błogosławieni, którzy teraz głodujecie, albowiem będziecie nasyceni. Błogosławieni, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie. Błogosławieni jesteście, gdy ludzie was znienawidzą i gdy was wyłączą spośród siebie, gdy zelżą was i z powodu Syna Człowieczego odrzucą z pogardą wasze imię jako niecne: cieszcie się i radujcie w owym dniu, bo wielka jest wasza nagroda w niebie.
Tak samo bowiem przodkowie ich czynili prorokom. Natomiast biada wam, bogaczom, bo odebraliście już pociechę waszą. Biada wam, którzy teraz jesteście syci, albowiem głód cierpieć będziecie. Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, albowiem smucić się i płakać będziecie. Biada wam, gdy wszyscy ludzie chwalić was będą. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili fałszywym prorokom”.
Komentarz do Ewangelii na 9 września:
Dzisiejsza Ewangelia pokazuje nam zupełnie inną miarę szczęścia niż ta, którą często proponuje świat. Jezus nazywa błogosławionymi ubogich, głodnych, płaczących i odrzuconych. Nie oznacza to, że cierpienie samo w sobie jest czymś dobrym. Jezus pokazuje raczej, że trudna sytuacja nie odbiera człowiekowi Bożej miłości ani nie przekreśla jego przyszłości. To, czego dzisiaj nam brakuje, może czasem nauczyć nas bardziej ufać Bogu i odkrywać, że wartość naszego życia nie zależy wyłącznie od tego, co posiadamy.
Jednocześnie Jezus wypowiada mocne słowa wobec bogatych i tych, którym jest dobrze. Nie potępia samego posiadania pieniędzy czy odnoszenia sukcesów. Ostrzega przed sercem, które staje się samowystarczalne i zamknięte na Boga oraz potrzeby drugiego człowieka. Można nie posiadać milionów, a mimo to żyć wyłącznie dla siebie. Można też wiele posiadać i potrafić się tym dzielić. Dlatego warto zapytać: Czy to, co mam i osiągam, pomaga mi kochać, czy coraz bardziej zamyka mnie na innych?
Nasze życie nieustannie przechodzi pomiędzy sukcesem i porażką, radością i smutkiem, uznaniem i odrzuceniem. Żaden z tych stanów nie trwa wiecznie. Najważniejsze jest to, co dzieje się wtedy z naszym sercem. Porażka może przybliżyć nas do Boga, ale może również napełnić rozgoryczeniem. Sukces może prowadzić do wdzięczności, ale może też sprawić, że zaczniemy uważać, iż nikogo – nawet Boga – już nie potrzebujemy. Nie sama sytuacja decyduje więc o naszej bliskości z Bogiem, ale sposób, w jaki ją przeżywamy.
Na zakończenie powierz Jezusowi zarówno to, z czego dzisiaj się cieszysz, jak i to, co jest dla ciebie trudne. Podziękuj za otrzymane dobro, a w doświadczeniach, których nie rozumiesz, proś o światło i wytrwałość. Niech każda sytuacja twojego życia staje się drogą prowadzącą cię coraz bliżej Niego.
🙏 Panie Jezu, naucz mnie przeżywać z Tobą zarówno radości, jak i trudności. Chroń moje serce przed pychą, gdy odnoszę sukces, i przed rozpaczą, gdy przychodzi porażka. Daj mi wdzięczność za to, co posiadam, oraz serce otwarte na potrzeby innych. Pomóż mi we wszystkim szukać Ciebie i pamiętać, że to Ty jesteś celem mojego życia. Amen.