Blog chrześcijański – katolicki
Aikido (jap. ai – harmonia, ki – energia, dō – metoda) – ucywilizowana i usportowiona sztuka walki wywodząca się z Japonii, mająca swoje korzenie w starojapońskich walkach budo.
Jej istotą jest zminimalizowanie wkładu własnych sił, przy jednoczesnym maksymalnym wykorzystaniu sił przeciwnika, którego wg zasad aikido nazywa się osobą błądzącą. Czytaj dalej „Aikido – zagrożenia duchowe”
Około 1860 roku francuski egiptolog markiz d’Agrain znalazł w grobowcu w Dolinie Królów w Egipcie pierścień wykonany z asuańskiej kamionki. Wyryty na nim znak nie pasował do tradycji egipskiej: przedstawiał trzy wydłużone i trzy mniejsze prostokąty oraz dwa trójkąty równoramienne, które zamykały całą kompozycję. Jako, że ciężko było przypisać którejkolwiek z cywilizacji wyrycie takiego symbolu, zaczęła krążyć pogłoska, że pierścień ten mogła stworzyć cywilizacja Atlantów. Egiptowi przypisano wówczas rolę spadkobiercy zatopionej Atlantydy. Pierścień zatem nazwano pierścieniem Atlantów. Czytaj dalej „Pierścień Atlantów – zagrożenia duchowe”
Joga (sans. judż – powściągać, ujarzmiać, połączyć) – technika ascezy i metody medytacji, będąca częścią systemu filozofii indyjskiej, praktykowana również w buddyzmie. Sięga korzeniami do hinduskich upaniszad, pochodzących z 1000 przed Chrystusem, które podają: Zjednocz światło wewnątrz ciebie ze światłem Brahmana. Celem jest określony rodzaj zbawienia, poprzez wyzwolenie z wszelkich uwarunkowań świata materialnego (pełnego cierpienia i śmierci). Jest praktyką duchową, w której przez skupienie, medytację i ascezę człowiek ma osiągnąć stan wyzwolenia, oświecenia. Czytaj dalej „Joga – zagrożenia duchowe”
Zdarzyło się raz, gdy tłum cisnął się do Jezusa, aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret, zobaczył dwie łodzie, stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy.
Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: „Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów”. A Szymon odpowiedział: „Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i niceśmy nie ułowili. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci”. Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na wspólników w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały.
Widząc to Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: „Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny”. I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona. Lecz Jezus rzekł do Szymona: „Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił”. I przyciągnąwszy łodzie do brzegu, zostawili wszystko i poszli za Nim.
Na początku Ewangelii obserwujemy dwie równolegle się dziejące historie. Z jednej strony tłum ludzi cisnących się do Jezusa, każdy chce być jak najbliżej, chce słyszeć co Jezus będzie mówił, chce widzieć. Z drugiej strony rybacy, którzy kończą nocną pracę, brudni, zmęczeni. Z doświadczeniem porażki, bo nic nie złowili.
Tłum nie jest zainteresowany rybakami. Rybacy nie interesują się tłumem. Jezus widzi tłum i widzi pustą łudź. Za chwilę obie te historie połączą się w jedno.
Szymon ma to czego Jezus potrzebuje, pustą łódź. Ale rybak zajęty swoja pracą tego nie widzi, to Jezus podchodzi do Niego i prosi o pomoc. Następuje pierwszy cud, cud spotkania. Zastanów się czy w twoim życiu zdarzyła się podobna historia, gdy porażka stała się szansą na spotkanie z Bogiem.
Drugi cud następuje, gdy Szymon na słowo Jezusa zarzuca sieci i łowi mnóstwo ryb. Jest to cud na miarę rybaków, bo każdy rybak wie, że łowienie ryb w ciągu dnia jest zupełnie pozbawione sensu.
Doskonale wiedział o tym Szymon. Wiedział również że Jezus rybakiem nie jest i nigdy z połowu ryb nie zarabiał na życie – mimo to Go posłuchał, a ty byś posłuchał…
Źródła: ewangelia.org; modlitwawdrodze.pl
Szkoły i przedszkola Waldorfskie (pedagogika waldorfska, pedagogika antropozoficzna, pedagogika steinerowska) – nurt pedagogiki alternatywnej, oparty na antropozoficznej ideologii Rudolfa Steinera. Nazwa pochodzi od wsi Waldorf, w której w 1915 roku właściciel fabryki papierosów “Waldorf-Astoria” – Emil Holt, postanowił założyć szkołę dla dzieci pracowników. Stworzeniem szkoły zajął się Rudolf Steiner, kontynuator myśli teozoficznej rosyjskiej okultystki Heleny Bławatskiej (antropozofię stworzył na bazie jej teozofii). Czytaj dalej „Szkoły i przedszkola Waldorfskie – zagrożenia duchowe”
New Age (ang. Nowy Wiek, Nowa Era, Nowa Epoka) – nieformalny, wielowymiarowy ruch światopoglądowo-kulturowy, którego gwałtowny rozwój nastąpił w drugiej połowie XX wieku i trwa do dziś. Jego korzenie wywodzą się z XIX-wiecznego ezoteryzmu czerpiącego z teozofii i masonerii. Jest oparty na astrologicznej teorii, która głosi, iż każda era gwiezdna trwa 2000 lat i to właśnie 2000 lat po przyjściu Chrystusa (zapoczątkowującego erę ryby) ma nastąpić era wodnika, którą symbolizuje tęcza. Czytaj dalej „New Age – zagrożenia duchowe”
Dopalacze (ang. smarts, legal highs, boosters) – wspólna nazwa dla grupy różnych substancji lub ich mieszanek, posiadających działanie psychoaktywne, a nie widniejących na liście substancji kontrolowanych przez przepisy o przeciwdziałaniu narkomanii. Ich sprzedaży można dokonać w przeznaczonych do tego celu sklepach (tzw. smart shopach, których nazwa odnosi się do rzekomo małego oddziaływania tych substancji; smart drugs). Sklepy te oferują różnorodne produkty: poza środkami o charakterze naturalnym (zioła, mieszanki ziołowe) i syntetycznym (party pills) można nabyć w nich także literaturę o tematyce związanej z narkotykami oraz akcesoria służące do ich stosowania (fajki, fifki, fajki wodne). Czytaj dalej „Dopalacze – zagrożenia duchowe”
Homeopatia to metoda lecznicza, zaliczana do medycyny niekonwencjonalnej, naturalnej, alternatywnej. Sięga korzeniami niemieckiego lekarza Samuela Hahnemanna (1755 – 1843). Nazwa wywodzi się z greckiego homois pathos, oznacza “podobne cierpienie” (rozumiane przez pryzmat słów: współodczuwanie, sympatia). Czytaj dalej „Medycyna niekonwencjonalna, homeopatia – zagrożenia duchowe”
Radiestezja (radiestezja, rabdomancja) – termin określający zdolność pozazmysłowego odczuwania bliżej nieokreślonej energii (promieniowania). Wywodzi się od słowa rabdomancie, oznaczającego “odgadywanie z użyciem różdżki”. Wg radiestezji, każde ciało oraz przedmioty (np. minerały, zakopane obiekty, podziemne wody) posiadają własne promieniowanie, które jest odbierane przez radiestetę za pomocą specjalnych różdżek lub wahadełek. Radiestezja umożliwia zlokalizowanie pożądanych obiektów, zdiagnozowanie stanu rzeczy oraz opis ich oddziaływania (parametry, przymioty). Czytaj dalej „Radiestezja – zagrożenia duchowe”
Refleksoterapia, akupresura (łac. acus – igła) – specyficzna metoda masażu, polegająca na uciskaniu, opukiwaniu, głaskaniu lub dotykaniu 361 wyznaczonych punktów ciała. Jej początki sięgają I wieku p.n.e., wywodzi się z tradycyjnej medycyny chińskiej. Zwolennicy tej metody twierdzą, że akupresura sięga trzeciego tysiąclecia przed Chrystusem. Zabiegi przeprowadza się samemu, lub wykonuje je druga osoba. Do Polski trafiła w latach 80. XX wieku i do dziś jest jedną z najpopularniejszych technik medycyny niekonwencjonalnej (naturalnej, alternatywnej, holistycznej, komplementarnej), czasami dodawana jako uzupełnienie medycyny konwencjonalnej. Nazywa się ją niekiedy “miękką akupunkturą”. Czytaj dalej „Refleksoterapia, akupresura – zagrożenia duchowe”