Ewangelia na dziś z 6.06.2026 (Mk 12, 38-44) z komentarzem:
Jezus, nauczając rzesze, mówił: «Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok». Potem, usiadłszy naprzeciw skarbony, przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony.
Wielu bogatych wrzucało wiele. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz. Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała na swe utrzymanie».
Komentarz do Ewangelii na 6 czerwca:
Jezus zwraca uwagę na ludzi, którzy swoją pobożność traktują przede wszystkim jako sposób na zdobycie uznania. Ich wiara pozostaje na zewnątrz – w gestach, słowach i wrażeniu, jakie robią na innych. To dobra okazja, by spojrzeć na własne serce. Czy zdarza ci się bardziej troszczyć o to, jak wyglądasz w oczach ludzi, niż o to, kim jesteś przed Bogiem?
Potem Jezus kieruje wzrok uczniów na ubogą wdowę. Nie imponuje ona nikomu swoją pozycją ani majątkiem. Daje niewiele, ale daje wszystko, co ma. Jej dar wypływa z zaufania. Pomyśl o swoich codziennych obowiązkach, pośpiechu i zmęczeniu. Co wtedy ofiarujesz Bogu? Może nie wielkie rzeczy, ale chwilę modlitwy, cierpliwość wobec drugiego człowieka, uczciwie wykonaną pracę albo wierność w małych sprawach.
Spróbuj wyobrazić sobie, że stoisz obok tej wdowy. Nie patrz na wartość monet, które wrzuca do skarbony. Zobacz jej odwagę i ufność. Ona nie daje tego, co jej zbywa, ale część samej siebie. Jezus właśnie to zauważa i podziwia. Nie liczy wielkości daru, lecz miłość, z jaką został złożony.
Na zakończenie tej modlitwy poproś Boga o serce podobne do serca wdowy – wolne od potrzeby imponowania innym, zdolne do zaufania i hojności. Proś, abyś umiał dawać Mu nie tylko to, co wygodne, ale przede wszystkim prawdziwego siebie.