Kategoria: Ewangelia na dziś z komentarzem

Ewangelia na 20 stycznia 2013r. ( wg św. Jana)

W Kanie Galilejskiej odbywało się wesele i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: «Nie mają już wina». Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja?» Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie».

Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. Rzekł do nich Jezus: «Napełnijcie stągwie wodą!» I napełnili je aż po brzegi. Potem do nich powiedział: «Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu!» Oni zaś zanieśli.

A gdy starosta weselny skosztował wody, która stała się winem – nie wiedział bowiem, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli – przywołał pana młodego i powiedział do niego: «Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory». Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.

Komentarz do Ewangelii:

Faktycznie jest tak, że najpierw stawia się dobre wino a potem gorsze. Dobre pierwsze wrażenie robi się tylko raz i o tym wiedzą wszyscy. Według tej zasady działamy bardzo często, nie tylko ubiegając się o nową pracę. Najpierw trzeba się pokazać z jak najlepszej strony, a potem można sobie odpuścić i trochę obniżyć poziom. Na ludzi to działa!

Niestety czasem jest tak, że chce się to przełożyć na Pana Boga. Stanąć przed Nim wyprostowanym i powiedzieć: to ja, zobacz jakie masz fajne dziecko, ale Jego spojrzenie jest do tego stopnia przenikliwe, że niema się co silić na pozory i udawanie. To i tak nic nie da.

W spotkaniach z Bogiem, piękne jest to, że nie trzeba stawiać na stole najpierw dobrego wina, nie wiadomo jakich zasług, a potem gorszego. Można dać takie jakie się ma, można dać Bogu szklankę z wodą, jeśli tylko na taką cię stać. On i z tego się ucieszy, jeśli postawisz ją przed Nim ze szczerością. A kto wie, może ją w coś przemieni…

Źródła: ewangelia.org; modlitwawdrodze.pl

Ewangelia na 13 stycznia 2013r. (wg św. Łukasza )

Gdy więc lud oczekiwał z napięciem i wszyscy snuli domysły w sercach co do Jana, czy nie jest Mesjaszem, on tak przemówił do wszystkich: «Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On chrzcić was będzie Duchem Świętym i ogniem».

Kiedy cały lud przystępował do chrztu, Jezus także przyjął chrzest. A gdy się modlił, otworzyło się niebo i Duch Święty zstąpił na Niego, w postaci cielesnej niby gołębica, a nieba odezwał się głos: «Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie».

Komentarz do Ewangelii:

Uświadom sobie, że Bóg patrzy na ciebie jak na Jezusa, jak na swoje umiłowane dziecko. Nasza wiara została nam przekazana przez inne osoby, rodziców, księży, przyjaciół. Być może część z nich dalej jest dla ciebie autorytetami, a być może na kimś się zawiodłeś. Spróbuj oddzielić treść twojej wiary, od osób które ją przekazywały. Liczy się przecież Jezus, mistrz a nie Jego słudzy czy pośrednicy.

Jesteś umiłowanym dzieckiem Boga, On wie że potrzebujesz bezpośredniego kontaktu z Nim. Dzięki Duchowi Świętemu, możesz się z Nim spotkać tu i teraz. Proś teraz aby Duch Święty zstąpił na ciebie jak zstąpił na Jezusa. Duch Święty, którego otrzymujesz jest potwierdzeniem twojej zarzyłości z Bogiem. Dzięki ofierze Jezusa, Bóg jest twoim ojcem, cieszy się jak widzi, że pokonujesz różne trudności. Pragnie cię chronić i prowadzić właściwą drogą. Powierz Bogu Ojcu to co cię dziś czeka. W imię Jezusa proś o moc Ducha Świętego do pokonania wszelkich trudności.

Źródła: ewangelia.org; modlitwawdrodze.pl

Ewangelia na dziś (06.01.2013r.), wg św. Mateusza 2,1-12.

Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: «Gdzie jest nowo narodzony król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać mu pokłon».

Skoro to usłyszał król Herod, przeraził się, a z nim cała Jerozolima. Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i uczonych ludu i wypytywał ich, gdzie ma się narodzić Mesjasz.  Ci mu odpowiedzieli: «W Betlejem judzkim, bo tak napisał Prorok: A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu mego, Izraela».

Wtedy Herod przywołał potajemnie Mędrców i wypytał ich dokładnie o czas ukazania się gwiazdy. A kierując ich do Betlejem, rzekł: «Udajcie się tam i wypytujcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie, donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon». Oni zaś wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę. A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, szła przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię.

Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę. A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się do swojej ojczyzny.

Komentarz do Ewangelii:

Ukazanie się gwiazdy było dla mędrców jasnym znakiem, bez wahania podjęli trud. Wyruszyli w drogę aby poszukiwać. Mimo swojego wysokiego pochodzenia i mądrości, nie bali się pytać o kierunek o wskazówki, nie bali się przyznać do swej zależności i niewiedzy.

Czy ty potrafisz tak jak oni, prosić innych o pomoc? A może wiesz wszystko i sam chcesz wszystkiemu zaradzić, może nawet pomoc Jezusa nie jest ci potrzebna?

Mędrcy weszli do domu upadli na twarz i oddali Mu pokłon. Przyszli nie po to aby prosić Jezusa o różne łaski i dary, lecz by okazać szacunek. Przez swój pokłon wyrazili gotowość do służenia Mu. Czy jesteś gotowy aby na wezwanie Jezusa zrezygnować ze swoich pomysłów, aby oddać Mu pokłon jako królowi i wypełniać Jego wole?

Źródła: ewangelia.org; modlitwawdrodze.pl

Ewangelia na dziś (30.12.2012r.), wg św. Łukasza 2,41-52.

Rodzice Jezusa chodzili co roku do Jerozolimy na Święto Paschy. Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego Rodzice.

Przypuszczając, że jest w towarzystwie pątników, uszli dzień drogi i szukali Go wśród krewnych i znajomych. Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jerozolimy szukając Go. Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania.

Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami. Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: «Synu, czemuś nam to uczynił? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie». Lecz On im odpowiedział: «Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?» Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział.

Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany. A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu. Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi.

Komentarz do Ewangelii:

Przywołaj w pamięci chwile gdy oddaliłeś się a twoi bliscy nie od razu to zauważyli. Przypomnij sobie momenty gdy uciekałeś przed bliskimi w swoich myślach, uczuciach, planach, marzeniach. Gdzie wtedy był Jezus? A ty sam, co czujesz na wspomnienie tych wydarzeń, gdy byłeś daleko od wszystkich?

Jezus został w Jerozolimie bez uprzedzenia najbliższych. Gdy został odnaleziony, nawet się nie tłumaczył, jakby to, co zrobił było najbardziej oczywistym postępowaniem.

Odnieś słowa Jezusa: «Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?» – do twojego życia. Co oznaczy bycie w tym co należy do Ojca ,w twojej codzienności?

Maryja widząc, że niema z nią jej ukochanego syna, zaczyna się niepokoić. Szuka Jezusa, zawraca z zamierzonej drogi. Ustaje w poszukiwaniach dopiero gdy Go odnajduje. A z jaką wytrwałością ty poszukujesz Jezusa?

Źródła: ewangelia.org; modlitwawdrodze.pl

Ewangelia na dziś (23.12.2012r.), wg św. Łukasza 1,39-45.

W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w pokoleniu Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę.

Wydała ona okrzyk i powiedziała: «Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?

Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana».

Komentarz Ewangelii:

„Błogosławiona Ty między niewiastami i błogosławiony owoc Twojego żywota Jezus”. Dlaczego Maryja jest nazywana błogosławioną? Elżbieta odpowiada, ponieważ uwierzyła w to co Bóg dla niej zaplanował. Elżbieta nie jest jedyna kobietą w Ewangelii, która wychwala wiarę Maryi. Kiedyś z tłumu chodzącego za Jezusem odezwie się głos: „Błogosławione łono które cię nosiło i piersi które ssałeś” a Pan odpowie na to: „Owszem, ale przecież błogosławieni ci, którzy słuchają Słowa Bożego i zachowują je”.

Wiara Maryi musiała być naprawdę wielka, gdyż żadne zewnętrzne oznaki nie wskazywały na to, że może być matką Mesjasza. Jezus narodził się w bardzo nędznych warunkach i nie wyróżniał się niczym szczególnym. Gdy wrócił do Nazaretu już w czasie swej publicznej działalności, Jego dawni sąsiedzi nie wierzyli, że jest Mesjaszem. Maryja przeżywała razem z Nim te trudne doświadczenia, aż po skazanie wyszydzenie i krzyż.

Źródła: ewangelia.org; modlitwawdrodze.pl

Ewangelia na dziś (16.12.2012r.), wg św. Łukasza 3,10-18.

Gdy Jan nauczał, pytały go tłumy: «Cóż więc mamy czynić?» On im odpowiadał: «Kto ma dwie suknie, niech jedną da temu, który nie ma; a kto ma żywność, niech tak samo czyni». Przychodzili także celnicy, żeby przyjąć chrzest, i pytali go: «Nauczycielu, co mamy czynić?» On im odpowiadał: «Nie pobierajcie nic więcej ponad to, ile wam wyznaczono». Pytali go też i żołnierze: «A my, co mamy czynić?» On im odpowiadał: «Nad nikim się nie znęcajcie i nikogo nie uciskajcie, lecz poprzestawajcie na swoim żołdzie».

Gdy więc lud oczekiwał z napięciem i wszyscy snuli domysły w sercach co do Jana, czy nie jest Mesjaszem, on tak przemówił do wszystkich: «Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On chrzcić was będzie Duchem Świętym i ogniem.

Ma On wiejadło w ręku dla oczyszczenia swego omłotu: pszenicę zbierze do spichlerza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym». Wiele też innych napomnień dawał ludowi i głosił dobrą nowinę.

Komentarz do Ewangelii:

Punktem wyjścia dzisiejszej Ewangelii jest niezrozumiany Jan Chrzciciel. Jakie krótkie zamieszanie odnośnie tego, że Jan mógłby być równie dobrze Mesjaszem, którego tak bardzo oczekiwano. Jan miał w sobie wszystko aby być Zbawicielem wysłannikiem Boga, nie robi jednak złudzeń, nie jest nawet godzien usługiwać Jezusowi, jak niewolnik aby rozwiązywać mistrzowi rzemienie u sandałów.

Podczas gdy Jan mógł jedynie chrzcić wodą z Jordanu, Jezus mógł dawać przebaczenie swojego Ojca i miłość ich Ducha. Tylko Jezus będzie łaską i zbawieniem dla tych, którzy Go przyjmują. Będzie zaś zgubą i śmiercią, dla tych, którzy zamkną drzwi swoich serc i odmówią ich otwarcia.

Żeby zrozumieć mowę Jana trzeba było być rolnikiem. Chłopi mieli dobrą metodę do rozdzielania pszenicy i słomy. Pszenica była zbierana do spichlerzy – słomę palono. Jan widzi w tym pracę Mesjasza. On będzie nazywał rzeczy po imieniu i rozdzieli naprawdę to co jest obiecujące – pszenicę, od tego co jest niczym więcej jak tylko słomą.

Tam gdzie ryzykujemy wybieranie życia idącego na kompromis pełnego dwuznaczności i wiecznego wahania się pomiędzy dobrem i złem – Jan popycha nas, aby wybrać wreszcie TAK dla rzeczy Boga i NIE dla rzeczy tego świata. Mesjasz już ma narzędzie w ręku aby dokonać podziału między rzeczami…

Ewangelia jest ostrzeżeniem, ale nie po to aby nas zasmucać, ale żeby z pomocą św. Jana odkrywać, że niema innej dobrej nowiny poza tą o przyjściu do nas Jezusa.

Źródła: ewangelia.org; modlitwawdrodze.pl

Ewangelia na dziś (09.12.2012r.), wg św. Łukasza 3,1-6.

Było to w piętnastym roku rządów Tyberiusza Cezara. Gdy Poncjusz Piłat był namiestnikiem Judei, Herod tetrarchą Galilei, brat jego Filip tetrarchą Iturei i kraju Trachonu, Lizaniasz tetrarchą Abileny za najwyższych kapłanów Annasza i Kajfasza skierowane zostało słowo Boże do Jana, syna Zachariasza, na pustyni.

Obchodził więc całą okolicę nad Jordanem i głosił chrzest nawrócenia dla odpuszczenia grzechów, jak jest napisane w księdze mów proroka Izajasza: „Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego.

Każda dolina niech będzie wypełniona, każda góra i pagórek zrównane, drogi kręte niech się staną prostymi, a wyboiste drogami gładkimi. I wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże”.

Komentarz do Ewangelii:

W dzisiejszym fragmencie Ewangelii Łukasza wymienionych jest wiele osób, ale bynajmniej nie figuruje wśród nich imię Jezusa. Jednakże cała ludzka historia ma w nim swój początek i swój koniec. Bóg daje nam swojego Syna ale historia niema innego sensu aniżeli przygotowanie Jego przyjścia i narodzenia w naszym świecie dla nas.

Jan chrzciciel przygotowuję drogę, on sam oczekiwał wszechmocnego Mesjasza, który pozmieniał by wszystko. Nie oczekiwał Jezusa dziecka w żłobku, Jezusa cieśli z Nazaretu, Jezusa kaznodziei z Izraelu.

Jan Chrzciciel wiedział z własnego doświadczenia, że Jezusowe zadanie głoszenia dobrej nowiny nie jest łatwe. Trzeba prostować ścieżki, które wydają się donikąd nie zmierzać. Trzeba zasypywać doliny, które tego nie chcą, trzeba wyrównywać wzgórza i tyle przeszkód, które prześladują nas w życiu. Pan przyszedł do swojego kraju, ale swoi go nie przyjęli. Faktycznie nieraz trzeba usuwać tyle przeszkód, grzechów i win, aby Pan mógł przejść jako światło, przez tyle ludzkich istnień, które pogrążone są w ciemnościach.

Oby żłóbek Boskiego Dziecka nie był tylko słodką czułostką, która nie może poruszyć ludzkiego serca. Oby był On siłą, która wstrząsa naszą historią, aby uczynić z niej dobrą nowinę Boga z nami…

Źródła: ewangelia.org; modlitwawdrodze.pl

Dzisiejsza słowo pochodzi z Ewangelii wg św. Łukasza 21,25-28.34-36.

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku z wielką mocą i chwałą.

A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie». Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie przypadł na was znienacka, jak potrzask. Przyjdzie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi.

Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym».

Komentarz Ewangelii:

W tym czasie kiedy noce są dłuższe, zaś przewidywane katastrofy wydają się być znacznie bliższe również Ewangelia dostrzega w nas wiele trosk i niepokoju. Pieśni przynaglają nas jednak do optymizmu, przypominając na tysiące sposobów, że po każdym grudniu przychodzi również miesiąc maj, podczas gdy wszystko zmawia się aby nastawić nas na widzenie przed sobą końca – kościół adwentu przygotowuje nas na przyjęcie nowości świąt Bożego Narodzenia.

To właśnie w naszej nocy Bóg przyrzeka ludziom żyjącym w cieniu, że przyjdzie wybawić swój lud, powierzając mu światło życia, dziecię zostanie wam dane. Ewangelia prosi nas abyśmy nie pogubili się w beznadziei ale abyśmy się wyprostowali i podnieśli głowy, ponieważ zbliża się nasze zbawienie. Jezus zaprasza nas abyśmy nie pozostawili naszej duszy obciążonej niepokojami tego życia, strachem w ciężkich czasach, abyśmy mogli stanąć przed synem człowieczym, kiedy nadejdzie.

Św. Paweł dobrze opisał zadanie chrześcijan w czasie adwentu: ” Noc się posunęła a przybliżył się dzień, odrzućmy więc uczynki ciemności a przyobleczmy się w zbroję światła aby być gotowymi na przyjęcie Pana kiedy przyjdzie”. A zatem na nowo nadszedł dla nas czas aby opuścić to wszystko co jest cieniem w naszym sposobie życia, który powinien być taki jak życie Syna światłości z Betlejem.

Źródła: ewangelia.org; modlitwawdrodze.pl

Ewangelia wg św. Jana 18,33b-37 (25.11.2012)

Piłat powiedział do Jezusa: «Czy Ty jesteś Królem Żydowskim?» Jezus odpowiedział: «Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie?» Piłat odparł: «Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Coś uczynił?»

Odpowiedział Jezus: «Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd».

Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?» Odpowiedział Jezus: «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu».

Komentarz do Ewangelii:

Chciało by się krzyknąć, Panie Jezu pokaż mu, pokaż Piłatowi, że Ty naprawdę jesteś królem. Okaż swoją moc wobec Imperium Rzymskiego, powal je na kolana. Jezus podnosi tylko swój zmęczony wzrok, patrzy – nie to jest prawem Mojego królestwa, prawda i miłość nie muszą się bronić w ten sposób, to im nie przystoi.

Jezus bardzo wiele razy uciekał, przed tymi, którzy próbowali ogłosić Go królem, działo się to jednak nie podczas głoszenia kazania na górze, ale kiedy uzdrawiał z chorób, kładł przed nimi darmowy chleb. Tak, takiego chcemy króla, który by wszystkim pokazał co to On jest i kim my jesteśmy, chrześcijanie.

Nasz Jezus, nasz Bóg, jednak ciągle wymyka się naszemu wyobrażeniu o królewskości, brzydzi się nim. To jest dla nas trudne do zrozumienia i dzisiaj. Wówczas jak i obecnie łatwiej jest wynieść Jezusa na „biedestan”, ulać z Niego złotego cielca. Nawet jeśli to pozłacana podobizna Chrystusa w koronie, pozostanie ona tylko cielcem jeśli nie zrozumiemy na czym polega królowanie Jezusa.

Proś Pana o zgodę na pragnienie króla w koronie z ciernia a nie złota, króla upokorzonego ale pełnego miłości i otwartości na drugiego człowieka , nawet śmiertelnego wroga, to jest królestwo Chrystusa.

Źródła: ewangelia.org; modlitwawdrodze.pl

Ewangelia wg św. Marka 13,24-32. (18.11.2012r.)

Jezus powiedział do swoich uczniów: „W owe dni, po tym ucisku, słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku. Gwiazdy będą padać z nieba i moce na niebie zostaną wstrząśnięte. Wówczas ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłokach z wielką mocą i chwałą. Wtedy pośle On aniołów i zbierze swoich wybranych z czterech stron świata, od krańca ziemi aż do szczytu nieba.

A od drzewa figowego uczcie się przez podobieństwo. Kiedy już jego gałąź nabiera soków i wypuszcza liście, poznajecie, że blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, że blisko jest, we drzwiach.

Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie. Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą. Lecz o dniu owym lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec”.

Komentarz do Ewangelii:

Jezus chce cię przygotować na wyjątkowe spotkanie. Zapowiada dzień, w którym przywoła wszystkich do siebie. Dla każdego ma specjalne zaproszenie, twoje także jest już wypisane, jesteś wezwany po imieniu.

Bóg przychodzi z mocą, cała natura jest Mu posłuszna. Słońce i gwiazdy objawiają Jego potęgę, ale ty nie masz się czego bać. Bóg okazuje swoją moc, aby pokonać twoich wrogów. Tobie przynosi wolność i radość życia z Nim w chwale.

Jesteś ważny dla Boga, na dowód tego On już teraz uwrażliwia twoje serce, wzywa cię do postawy czuwania i roztropności, która uchroni cię przed pójściem za fałszywymi Bogami. Jak to wygląda w Twojej codzienności? Czy znasz głos Jezusa na tyle, aby go rozpoznać, gdy powtórnie przyjdzie…

Niebo to radość przebywania z Bogiem twarzą w twarz, lecz możesz już teraz ucieszyć się z obecności Pana przy tobie. Poproś o ducha świętego aby pomógł ci czuwać, byś potrafił rozpoznawać głos Boga w swoim sercu i w świecie.

Źródła: ewangelia.org; modlitwawdrodze.pl