Ewangelia na dziś z 22.08.2026 (Mt 23,1-12) z komentarzem:
Jezus przemówił do tłumów i do swych uczniów tymi słowami: „Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz uczynków ich nie naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią. Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszyć ich nie chcą. Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać. Rozszerzają swoje filakterie i wydłużają frędzle u płaszczów. Lubią zaszczytne miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach.
Chcą, by ich pozdrawiano na rynkach i żeby ludzie nazywali ich Rabbi. A wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy jesteście braćmi. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus. Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”.
Komentarz do Ewangelii na 22 sierpnia:
Dzisiejsza Ewangelia przypomina, że prowadzenie innych jest wielką odpowiedzialnością. Rodzic, nauczyciel, kapłan, przełożony czy po prostu człowiek, którego ktoś słucha, może swoimi słowami pomagać innym wzrastać. Jezus zwraca jednak uwagę, że samo mówienie o dobru nie wystarczy. Najbardziej przekonującą nauką pozostaje nasze życie. Warto więc zapytać siebie: Czy moje postępowanie potwierdza to, czego oczekuję od innych?
Jezus przestrzega przed postawą tych, którzy mówią jedno, a robią coś zupełnie innego. Łatwo wymagać, pouczać i wskazywać właściwą drogę, znacznie trudniej samemu nią podążać. Chrystus nie zachęca jednak do osądzania takich ludzi. Zaprasza przede wszystkim do spojrzenia na własne serce. Każdy z nas może mieć miejsca, w których brakuje zgodności między słowami a czynami. Uznanie tego przed Bogiem jest początkiem prawdziwej przemiany.
Jezus odwraca również ludzkie rozumienie wielkości: „Największy z was niech będzie waszym sługą”. Człowiek świadomy tego, że jest kochany przez Boga, nie musi udowadniać swojej wartości przez władzę, uznanie czy pierwsze miejsce. Może służyć, pomagać i podnosić innych, nie tracąc przy tym własnej godności. Właśnie taka pokorna miłość najpełniej pokazuje innym oblicze Chrystusa.
Na zakończenie pomyśl o osobach, które swoim życiem pomogły ci wzrastać. Podziękuj za nie Bogu. Zastanów się również, kogo On powierzył właśnie tobie i w jaki sposób możesz prowadzić tę osobę bardziej własnym przykładem niż samymi słowami.
🙏 Ojcze, dziękuję Ci za ludzi, przez których prowadziłeś mnie i pomagałeś mi wzrastać. Pokaż mi to, co we mnie wymaga przemiany. Daj mi pokorę, abym nie szukał własnego wywyższenia, lecz swoim życiem, słowami i służbą prowadził innych bliżej Ciebie. Amen.